Open Kerk Nijkerk
De Huiskamer
De Huiskamer in Nijkerk is een plek waar mensen elkaar kunnen ontmoeten en gesprekken kunnen voeren onder het genot van een kopje koffie. Het is gelegen aan de Oosterstraat 2a, in het steegje tussen de Zeeman en de Hunkemöller. We nemen hier de artikelen op die elke maand binnenkomen.
NIJKERK - Een enthousiaste groep mensen afkomstig uit verschillende kerken in Nijkerk hebben een ‘open huiskamer’ gecreëerd in het midden van de stad: “De Huiskamer”. Iedereen kan hier binnenlopen voor een kopje koffie, een gesprek, een luisterend oor en gebed. Wij heten u allemaal van harte welkom.
Het gebouw Oostereind 2a (achter de Zeeman) is vanaf 1 oktober 20014 gehuurd. Zo kan in het centrum van Nijkerk een Huis van Ontmoeting en Gebed aanwezig zijn waar alle Nijkerkers en anderen welkom zijn. Vroeger was dit pand in gebruik bij de hervormde gemeente De Fontein. Doordat zij een nieuwe kerk hebben gekregen wordt het Oostereind niet langer gebruikt. Alle gemeentelijke activiteiten zijn nu in de nieuwe kerk gelokaliseerd.
De naam die het gebouw heeft is: “De Huiskamer”. Hiermee geven wij uiting aan het verlangen dat wij hebben voor Nijkerk: een plaats van ontmoeting tussen mensen onderling en tussen mensen en Jezus Christus. De Huiskamer wil een plek zijn waar aandacht is voor elkaar, gezelligheid, rust en gebed. Naast het genieten van een lekker bakje koffie, is het mogelijk om te praten over de diepere levensvragen.
Het bestuur van de stichting is een afspiegeling van alle deelnemende kerken.
- Details
- Hoofdcategorie: Kerken
- Categorie: De Huiskamer
NIJKERK - De gure noordenwind raast om de muren van de Huiskamer. Grote hagelkorrels kletteren tegen de ruiten. Onze gasten zijn blij dat ze op dit moment veilig en warm achter hun kopje koffie zitten.
Maar dan zwaait de kamerdeur open. Druipend staat hij op de mat, gehuld in een korte broek en op blote voeten. De man groet en laat zich op zijn vertrouwde plekje op de bank zakken. Onze gastheer haast zich en duwt een glas hete thee in zij handen.
‘Man, man, wat een weer hè. Eerst maar een beetje warm worden hier.’
Maar de gastvrouw is al opgestaan om bij de buren een paar warme sokken te kopen.
‘Dat kan toch niet met dit weer, op blote voeten.’ moedert ze, als ze terug is met haar buit. ‘Had je geen sokken meer? Hier deze zullen wel passen.’ voegt ze er meteen aan toe en aarzelt of ze deze bij hem aan zal trekken. Maar hij is al opgestaan, pakt zijn rugzak op en verdwijnt met de sokken in zijn hand naar de gang. Even later schrijdt hij op zachte kousenvoeten over de vloer als op een catwalk en showt zijn lange joggingbroek die om zijn stakerige benen slobbert.
‘Zo, dat is beter dan een korte broek.’ lacht een bezoeker die alles heeft gezien en trakteert op vers gekochte pepernoten. De andere gasten tasten gretig toe.
De man rilt nog wat na en laat zich op de warme radiator bij de tafel zakken.
‘Dank u wel. Voor de sokken’ zegt hij zacht. En ook nog voor de vorige keer. Van dat voedingsadvies. Het heeft me echt geholpen. Al die suikers zijn ongezond.’ Dan verhuist hij weer naar zijn plekje waar een vrijwilliger een bakje pepernoten en koffie voor hem neerzet.
Intussen is er een nieuwe gast binnengekomen. Guitig lachende ogen kijken vanonder een natte oranje capuchon de huiskamer in. O nee, hij heeft geen last van kou en regen. Hij is er immers op gekleed, hij weet niet beter. Elke dag sleept hij zijn hele hebben en houden mee op zijn fiets. Zo trekt hij heel Nederland door op zoek naar vertier en af en toe een warme plek om op te drogen. ‘Een vast huis heb ik niet nodig.’ zegt hij. Zolang ik God maar bij me heb. Hij is mijn vaste burcht. Bij Hem kan ik altijd terecht.’
Wij zijn er even stil van. Maar de man niet. Hij praat maar door. Over de regering waar hij niets van moet hebben. Over de kerk, over de natuur. Hij weet overal wat van.
De andere man is op de bank in slaap gevallen. Het schaaltje pepernoten is leeg. Voldaan ligt zijn hand op zijn buik.
Opeens is het tijd om te gaan. De gure herfstkou in. Maar de mannen zijn blij. ‘Bedankt voor het luisteren. Voor de pepernoten. En voor jullie warmte.’
Hun ogen glanzen in het licht van de Huiskamer. Arna van Deelen
- Details
- Hoofdcategorie: Kerken
- Categorie: De Huiskamer
‘We hebben het toch zo getroffen met onze vijver!’ Het echtpaar aan tafel is zichtbaar verrukt. ‘Elke dag voer ik de vissen, ze komen gewoon naar me toe, zulke mooie beestjes!’ De man glimlacht tevreden. ‘En ik heb wat om handen.’ ‘Ja. ‘zegt zijn vrouw lachend. ‘ En we kijken er precies op vanaf ons huis. We hadden geluk dat er ruimte voor was bij ons appartement.’ Ze praat moeilijk door haar handicap, maar ze laat zich er niet door weerhouden. En als we het niet begrijpen springt haar man met veel geduld bij. De man aan de bartafel, die graag wat apart zit, laat nu van zich horen. ‘Voor mij hoeft dat niet zo’n vijver.’ bromt hij. Elke dag heb je er werk van en als je niet oppast vreten de reigers je dure koikarpers op. ‘‘Je kunt er betongaas over leggen...‘oppert onze gastheer. Dat houdt die rovers tegen en het is bovendien veilig voor je kleinkinderen. Je moet er toch niet aan denken dat zo’n kleintje in het water valt!’ ‘Tja’, moppert de man door. ‘Dat staat mooi van dat gaas! Dan maar geen vijver!’ Misschien is het beter de mopperman wat andere aandacht te geven. ‘Hoe is het met je. Ik heb je een tijd niet gezien’.. probeer ik, terwijl ik tegenover hem aan de bar schuif. ‘Zijn gangetje’ zegt hij, zoals altijd. Lukt het nog om af en toe naar de kerk te gaan?’ De hengel is uitgegooid. Het is bekend dat hij vroeger van de ene naar de andere kerk liep om wat rond te kijken. ‘Ik ben ermee gestopt.’ antwoordt hij prompt. ‘Het is niet leuk in de kerk.
- Details
- Hoofdcategorie: Kerken
- Categorie: De Huiskamer
Verhaal uit de Huiskamer.
Je familie kwijtraken doet pijn. Daar kunnen onze gasten over meepraten.
- Details
- Hoofdcategorie: Kerken
- Categorie: De Huiskamer