NIJKERK Breed glimlachend duwt hij zijn rollator de Huiskamer in. Hij heeft woord gehouden. In december hadden we een speciale open middag met soep, chocolademelk, muziek en heel veel gezelligheid. Met de uitnodiging in zijn hand was hij schoorvoetend een kijkje komen nemen.
Maar na vijf minuten was het ijs al gebroken. Al snel voerde hij het hoogste woord. ‘Dit is de eerste keer dat ik hier ben, maar zeker niet de laatste’ verkondigde hij aan elke nieuwe bezoeker. ‘Wat is het hier fijn!’ En nu is hij er dus weer. En opnieuw vult zijn stem de Huiskamer.
NIJKERK - Het is eind oktober en we zitten de hele middag buiten op deze zeldzame zomerse dag. Dromerig koesteren we ons in de warme middagzon terwijl een late wesp onderzoekend de bloemen op de picknicktafel keurt. Het hondje van de vrouw in de rolstoel volgt het voorbeeld van vrijheid en springt op de grond. Hij snuffelt alle borders af tot hij zijn onderzoek staakt en rust vindt op de grens van schaduw en zon.
De mensen van de vijver zijn er weer. De laatste tijd zijn ze wat minder blij geweest met hun minimeertje voor de deur. ‘Het was zo groen, je zag gewoon niet waar het gras ophield.. en het stonk!’ Nog na gruwend schudt hij zijn hoofd. Vol verwachting kijken we hem aan. Nu komt het. Heeft hij de vijver leeggepompt, volgestort met aarde..?
Maar nee. Een brede grijns trekt over zijn gezicht. ‘Het is een wonder: yoghurt! Ik heb er een heel pak yoghurt in leeg laten lopen. En toen werd de vijver weer helemaal schoon. Na vier dagen. Zo helder dat ik elke prachtige vis weer zag zwemmen. Glanzend in de zon. Dat geloof je toch niet?’
Pagina 27 van 28